Kot norweski leśny (Norwegian Forest Cat - NFO) znany jest także pod nazwami: kot z lasu, skogkatt, skaukatt, Norsk Skogkatt, Norsk Skaukatt, Weegie, Norweg.

Kot norweski leśny (Norwegian Forest Cat - NFO) znany jest także pod nazwami: kot z lasu, skogkatt, skaukatt, Norsk Skogkatt, Norsk Skaukatt, Weegie, Norweg.

Początki i legendy

 

Historia kotów norweskich leśnych jest nierozerwalnie związana ze Skandynawią, w szczególności Norwegią, gdzie zwierzęta te uważane są za jeden, obok ropy naftowej, z najważniejszych zasobów, skarbów narodowych. Istnieje wiele teorii i przypuszczeń dotyczących ich pochodzenia. Nie wiadomo dokładnie jak koty norweskie znalazły się w Skandynawii.

Jedna z bardziej prawdopodobnych teorii mówi, że około XVI wieku na statkach włoskich do Norwegii przybyły koty angorskie, ich włos szybko zaadaptował się do mroźnego klimatu i one dały początek rasie skogkatt[1]. Inna teoria mówi, że NFO stanowią mutację długowłosego, dziko żyjącego kota Felis silvestris Grampian, żyjącego w stanie dzikim w Szkocji. Do Norwegii miał się on przedostać wraz z Wikingami[2].

Pierwsze wzmianki o kotach norweskich pochodzą prawdopodobnie z XIII w. i mają swoje fundamenty w mitologii nordyckiej, według której koty te były tak ciężkie, że nordycki bóg Thor nie był w stanie ich podnieść, a bogini Freya używała kotów norweskich jako zwierząt zaprzęgowych. „Na to Loki z Utgardu odezwał się w te słowa: „(…) podnieś mojego kota z ziemi, nie mówiłbym tak do Thora, jednego z Asów, gdybym nie widział, żeś mniej wart niż się wydajesz. Na to na podłogę dworca skoczył szary kot, bardzo wielki i podszedł Thor do niego i złapał go pod brzuchem i spróbował podnieść. Ale kot tylko się wygiął w łuk i choć Thor natężał ramiona i ciągnął do góry, ile sił, kot uniósł tylko jedną łapę i Thor nie posunął się ani krztyny w swych wysiłkach. Na to rzekł Loki z Utgardu: Stało się tak, jak przewidywałem, ten kot jest olbrzymi, a Thor mały i nikczemny pośród wielkich ludzi tu zgromadzonych”[3], [4].
Ryc. 1 i 1a: Bogina Freya z kotami w zaprzęgu [5], [6].

ryc1 Bogini Freya1  ryc1a Bogini Freya 2Inne z legend i przekazów ludowych (udokumentowane w XIX w. przez P. Ch. Asbjornsena i J. Moe[7]) mówiły o tym, że koty te określano mianem „huldrekatte”, czyli kotami leśnych nimf, leśnych czarownic. Według przekazów skandynawskich koty te towarzyszyły Wikingom w ich licznych wyprawach[8]. Istnieje hipoteza, że wraz z Wikingami dotarły do Ameryki Północnej, gdzie dały początek ich większym współbraciom – Main Coon’om[9].

Wygląd kotów norweskich powodował (i nadal często powoduje, że uważane są za krzyżówkę rysia i kota). Około 1550 (wg źródła nr 3 – w 1559) r. Peter Clausson Friis, duński kapłan mieszkający w Norwegii rozróżnił 3 rodzaje kotów – rysi: wilko-ryś, liso-ryś, koto-ryś[10]. Później okazało się, że kot-ryś jest kotem z norweskich lasów. Wg przekazu księdza podobieństwo fizyczne kotów norweskich do rysia (wielkość, kołnierz – kryza, inne elementy budowy fizycznej ciała), poparte były umiejętnościami łowienia ryb w jeziorach, strumykach i innych zachowań łowieckich[11].

Początki hodowli w XX wieku

Kolejne wzmianki o kotach norweskich pochodzą z 1910 roku, kiedy to w autobiografii Olaf Galbransson umieścił ilustrację kota norweskiego. W 1912 roku kot o imieniu Sølvfaks stał się głównym bohaterem książki dla dzieci autorstwa norweskiego pisarza Gabriela Scotta[12].

Ryc 2: Okładka książki Gabriela Scotta[13]

ryc2 okladka ksiazki GS

Na początku XX wieku populacja kotów norweskich zaczęła maleć, najprawdopodobniej wskutek krzyżowania się z kotami domowymi. W wyniku późniejszych badań genetycznych stwierdzono bowiem, że gen odpowiedzialny za długi włos jest genem recesywnym, w związku z tym w/w krzyżówki dawały potomstwo krótkowłose. W latach 30-tych podjęto decyzję o wdrożeniu programu hodowlanego, którego celem miał być rozwój i odtworzenie rasy. Prace te przerwał jednak wybuch drugiej wojny światowej. W 1938 Hjaldis Rohlff zaprezentowała po raz pierwszy na wystawie kotów kota norweskiego Petten, a oceniał go duński sędzia Knud Hansen[14]. Hjaldis Rohlff była założycielką norweskiego klubu kotów rasowych NORAK. Prawdopodobnie wtedy wydano również zakaz odławiania i wywożenia kotów norweskich poza granice Norwegii. Koty norweskie w latach trzydziestych XX w. zaczęły pojawiać się na wystawach[15].

Ryc. 3: Haldis Rohlff z kotem Petten (1930)[16]

ryc3 Haldis Rohlff z kotem Petten

 

 

 

 

 

 

 

 

Ryc. 4: Pieczęć klubu NORAK[17]

ryc4 pieczec klubu NORAK

Pan's TRULS - prekursor wzorca rasy

W 1963 roku założono Narodowe Stowarzyszenie Kotów Rasowych (Norske Rasekattklubbers Riksforbund - NRR), na czele którego stanął Carl Frederik Nordane. W 1972 roku uznano wstępnie koty norweskie jako odrębną rasę, określono jej tymczasowy standard i oficjalną nazwę „Norsk Skogkatt”.
W 1973 roku doszło do spotkania Nordane z Else Nylund z hodowli PAN’s, w której urodził się późniejszy prekursor wzorca rasy Truls (matka: Lucy, ojciec: King).

Ryc. 5: Lucy i Truls[18][19]

Lucy i Trulls

 

ryc6 pan truls

Ryc. 6: Pan’sTruls[20] (N* Pans Truls - NFO n 09 23 – DOB: 1973-05-00 Rodowód: NRR K 50020; Hodowca i właściciel: Else & Egil Nylund, Norwegia; ojciec: N* King - NFO ns 09 23 – nowicjat, DOB: 0000-00-00; matka: N* Lucy - NFO f 09 22 – DOB: 1972-09-14 Właściciel: Else & Egil Nylund)[21]

ryc7 Else i Egil Nylund

Ryc. 7: Else i Egil Nylund[22]

ryc8 EdelRunas i Pjewiks Troll

Ryc. 8: Edel Runas i Pjewiks Troll[23]

W 1974 roku kotka Pippa Skogpus będąca własnością Edel Rund została skojarzona z Truls’em, w wyniku czego 17.04.1974 roku przyszły na świat Troll i Pjewiks Nisse. Miot ten stanowił oficjalny punkt startowy rasy. Pans Truls został potem tylko jeszcze raz ojcem.

W 1975 roku powstał pierwszy klub zrzeszający hodowców i miłośników kotów norweski, Norsk Skogkattring.

ryc9 logo klubu Skogkattring

Ryc. 9: Logo Klubu Norsk Skogkattring[24]

26 listopada 1977 roku Walne Zgromadzenie FIFE obradujące wówczas w Paryżu w pełni uznało rasę w dwóch odmianach: z motywem aguti i bez niego[25]. Również w tym roku odbyła się pierwsza wystawa w Asker w Norwegii, podczas której zostały przyznane pierwsze certyfikaty CAC Norwegom (Stina AV Baune oraz Colosseum’s Anton Prikken) przez sędzinę je oceniającą Karinę Stroemmem[26]. Standard rasy był modyfikowany ostatnio w 2012 roku.

„Pierwsza para kotów norweskich została sprzedana do Szwecji, a pierwszym Eurochampionem spoza Skandynawii był Jakobellas Max, którego właścicielką była Margaret Leleither, założycielka klubu kotów norweskich leśnych w Niemczech. 29 listopada 1979 roku pierwsi przedstawiciele rasy przybyli do USA: Pan’s Tigris of Mycoon oraz Mjavo’s Sala Palmer of Mycoon. W 1990 klasa nowicjatu została zamknięta za wyjątkiem Finlandii, gdzie wprowadzano nowe koty jeszcze do 1992 roku”[27].
Później nastąpił dynamiczny rozwój rasy, powstawały hodowle: Pjewiiks Forest, Torymyra, Av Baune. Potem koty norweskie trafiły do Danii i do kolejnych krajów.

Ewolucja rasy - nowe odmiany kolorystyczne

 

Rasa kotów norweskich leśnych ewoluuje. Nie bez problemów, ale akceptowane przez międzynarodowe organizacje felinologiczne są nowe odmiany kolorystyczne. Nowy, występujący jedynie u kotów norweskich leśnych kolor to kolor bursztynowy (amber) i jasnobursztynowy (light amber). Koty bursztynowe są "genetycznie" czarne, posiadają gen recesywny, który odpowiada za zmianę umaszczenia, koty jasnobursztynowe natomiast - niebieskie.

Prawdopodobnie pierwsze koty w kolorze bursztynowym przyszły na świat w 1992 roku w szwedzkiej hodowli Widwood (Sylla Erikers). Rodzicami byli S*Wildwood Humla (NFO a 24) oraz S*Amazonas Camilo (NFO n 22). Urodziło się 5 kociąt: 3 kotki i 2 kocurki (Iros,czarny klasycznie pręgowany (NFO n22) oraz Imer niebieski tygrysio pręgowany (NFO a23). Kolory u kocurków zaczęły ulegać zmianie. Zmiany umaszczenia nastęczały wiele problemów, pojawiły się różnego rodzaju zarzuty dotyczące fałszownaia dokumentacji rodowodowej, niedozwolengo krzyżowania. Kilka miesięcy później, w innej hodowli w Szwecji urodził się inny "czekoladowy kociaK". Również w Niemczech w hodowlach Takeskog i Beavis av Takeskog przyszły na świat kocieta w nietypwym kolorze. Do 1998 urodziło się 30 kociąt w 21 miotach w nietypowej barwie[28], choć w innym miejscu na stronie tej hodowli można znaleźć informację o 36 kotach urodzonych w tym samym okresie. W maju 1998 roku zwołano seminarium hodowlane, z udziałem Dagny Dickens, będącej jedną z twórców systemu kodów EMS, na którym próbowano rozstrzygnąć zagadkę nietypowej barwy kotów norweskich.

W wyniku analizy porównawczej kotów, a potem analizy rodowodów okazało się, że wszystkie kocięta w nowym, nietypowym kolorze miały za przodków 2 koty Klofterhagens Babuschka (NFO n 09 23, DOB 27.02.81) oraz Niro's Dunder (NFO n23, DOB 29.06.83). Nie udało się jednak rozstrzygnąć wszystkich wątpliwości.

W wyniku przeprowadzonych badań genetycznych ustalono, że wszystkie nietypowe koty są de facto czarne. Występuje u nich mutacja genu E, odpowiedzialnego m.in. za rozprzestrzenianie się kolor czarnego. Odmianę odpoweidzialną za kolor bursztynowy nazwano allelem e, który powoduje ograniczenie produkcji czarnego barwnika, czyli eumelaniny.

W 2004 roku podczas wystawy w niemieckim Wiesbaden zgromadzono wystarczającą liczbę kotów w nowej odmianie kolorystycznej i wystąpiono do FIFE o uznanie nowego koloru. Mimo kontrowersji, w tym samym roku FIFE na Walnym Zebraniu w Portugalii uznała dwa nowe kolory kotów: bursztynowy (amber, kod EMS: nt) i jasnobursztynowy (light amber, kod EMS: at)[29].

Kolor bursztynowy wzbudza wiele kontrowersji wśród hodowców, mając chyba więcej przeciwników niż zwolenników. Niezwykłe kompendium wiedzy na jego temat stanowi m.in. strona hodowli Forest Gate*PL z Wrocławia (hodowca Katarzyna Skrzypek-Łukowska).

Początki hodowli NFO w Polsce

 

Do Polski koty norweskie (para - kocur – Satyr’s Bernkassela, ur. 03.02.1990 r. (n 0923, zm. prawdopodobnie 1996?) i kotka – Julia af Skogasen, ur. 01.11.1989 r. (f 09, zm. prawdopodobnie, 1995 r.?)[30] trafiły w grudniu 1990 roku przywiezione przez sędzinę Karinę Bjuran dla państwa Ireny i Henryka Nalewaj z Plewisk k/Poznania. Pierwszy miot tej pary urodził się 13.03.1992 r. w Plewiskach. W roku 1993 Julia i Bernkassel trafiły do poznańskiej hodowli Tivoli – Haliny Szlachetki (hodowla później zmieniła nazwę na Tell me why*PL)[31]. Obydwa koty miały w rodowodach przodków z hodowli norweskiej Pan, z której wywodził się prekursor rasy Truls.

W 1996 roku Roman Grabara sprowadził z Holandii kocura Bergansius Sardanas, a rok później do Warszawy został sprowadzony Golden Delicious Felis Jubatus[32]. Kocur Bergansius był ojcem i dziadkiem kotek, które zdobyły tytuły championa międzynarodowego (pierwsze trzy kotki „championki międzynarodowe” urodzone w Polsce).

Jak pisze Roman Garbara[33]: „Pierwszym w Polsce kotem, który uzyskał największą kocią godność, tytuł championa europejskiego, był Golden Delicious Felis Jubatus. Ostatni certyfikat uzyskał 14.06.1998r w austriackim Kufstein. Tenże kot jest ojcem dziesięciorga championów międzynarodowych i 30.09.2002 roku Zarząd Główny Stowarzyszenia Hodowców Kotów Rasowych w Polsce przyznał mu niezwykle prestiżowy tytuł - Distinguished Merit. Pierwszą kotką, której przyznano DM-a (2002 r.) jest Mezoezah's Tula. Tula jest matką pięciorga interchampionów. Koty z Polski również są widoczne w rankingach europejskich. W roku 1997 w rankigu "Skogkatt of the year" zadebiutował Yara Binya av Lindesnes, zajmując 9 miejsce w kategorii kociąt, a w kategorii dorosłych zadebiutował w 1998 roku Golden Delicious Felis Jubatus zajmując również 9 miejsce. Z kotów urodzonych w Polsce w kategorii dorosłych, w roku 2000 Biafra U'Lidy*PL zajęła 12 miejsce, natomiast w kategorii kociąt w roku 2001 Efendi U'Lidy*PL uplasował się na 7 miejscu. W plebiscycie "Skogkattu" ogromny sukces odniósł kastrat Attis Kot Freyi*PL (kocur, n 0923, ur. 20.07.2001r, hodowca i właściciel: Barbara Fig), który w roku 2003 zajął 1 miejsce.”

Roman Garbara wskazuje ponadto, że o popularności oraz rozwoju rasy decyduje liczba urodzonych kociąt oraz kotów biorących udział w wystawach. „W 1996 roku urodziło się w Polsce 5-10 kociąt, natomiast w 1998 roku już 40, a w 1999 przeszło 80. Liczba pokazywanych polskich kotów na międzynarodowych wystawach wahała się od kilku do kilkunastu (najwięcej 16 w 1998 roku i 18 w 1999 roku w Poznaniu). Gala kotów norweskich leśnych w Poznaniu (25.11.2000r), zorganizowana z okazji jubileuszu 10-lecia hodowli NFO w Polsce, zgromadziła rekordową liczbę zwierząt - 40. W listopadzie 2003 roku na wystawę międzynarodową kotów w Poznaniu zgłoszono łącznie 51 kotów norweskich leśnych.[34]”.

Popularność NFO w Polsce

 

Na podstawie danych FelisPolonia również można próbować określić popularność kotów norweskich leśnych.

 

2008

2009

2010

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

wszystkie koty

6799

8451

9051

8987

10005

11329

12837

14651

16909

19654

NFO

433

447

494

510

375

412

340

390

490

488

%

6,37%

5,29%

5,46%

5,67%

3,75%

3,64%

2,65%

2,66%

2,90%

2,5%

Miejsce wśród najpopularniejszych ras

5

6

6

7

8

7

8

9

9

10

Tabela 1: Liczba kotów zarejestrowanych w bazie FPL w latach 2008-2017, z uwzględnieniem NFO (opracowanie własne, na podstawie danych FPL[35].

Liczba kotów zarejestrowanych w FPL 2008 2017

Ryc. 10: Liczba kotów zarejestrowanych w bazie FPL w latach 2008-2017, z uwzględnieniem NFO (opracowanie własne, na podstawie danych FPL[36].

Na podstawie powyższych danych należy stwierdzić, że liczba wydawanych przez FPL rodowodów kształtuje się na względnie stabilnym poziomie i wynosi 400 – 500 rocznie. Plasuje to koty norweskie leśne na miejscach 8-10 wśród najczęściej wydawanych rodowodów. W 2017 roku statystyka uwzględniała 42 rasy kotów.

Dane powyższe możemy zestawić z danymi z serwisu Pawpeds.com. Wynika z nich, że w bazie NFO serwisu PawPeds[37] (na dzień 29.10.2017) znajduje się łącznie 96197 zarejestrowanych kotów NFO, w Polsce mieszkających jest 618 (256 M[38], 362 F); urodzonych w Polsce jest 1132 kotów NFO (507 M, 624 F). Kotów urodzonych w Polsce i w niej mieszkających zarejestrowano w bazie 488 (w tym M - 192, F-296). Można na podstawie powyższych danych próbować wnioskować o wielkości importu i eksportu kotów. Wynika z nich, że do Polski sprowadzono 64 kocury i 66 kotek; a aż 315 kocurów i 328 kotek wyjechało z naszego kraju.

Wydaje się, że dane te obarczone są sporym błędem, ponieważ, jak wykazała pobieżna analiza, bardzo wiele hodowli w Polsce nie rejestruje swoich kotów w bazie PawPeds.

Dla porównania, można stwierdzić, że w klubie, do którego należymy (Cat Club Feniks) wśród 2931 zarejestrowanych na dzień 29.10.2017 kotów jest 49 NFO[39]. W 2015 roku zostało w nim zarejestrowanych 4 koty NFO, w 2016 – 10, a w 2017 – 7.

 

2014

2015

2016

2017*

wszystkie

2386

2294

2216

1925

NFO

238

197

170

147

%

9,97%

8,59%

7,67%

7,64%

Tabela 3: Liczba kotów biorących udział w wystawach, wg portalu catshow.eu

*dane dotyczące roku 2017, wg stanu na dzień 29.10.2017

 

Z danych dostępnych na portalu catshow.eu wynika, że liczba kotów norweskich leśnych biorących udział w wystawach zmniejsza się.     

Reasumując powyższe rozważania można przyjąć, że koty norweskie leśne są rasą stosunkowo popularną. Trudno jednoznacznie stwierdzić, dysponując niepełnymi danymi, że popularność rasy się zmniejsza. Może o tym świadczyć zmniejszająca się liczba kotów biorących w wystawach i zmniejszający się udział procentowy wydawanych rodowodów NFO w stosunku do liczby ogólnej wydawanych rodowodów. Z drugiej jednak strony liczba bezwzględna wydawanych przez FPL dokumentów rodowodowych w ciągu trzech ostatnich latach ponownie rosła. Stwierdzić należy nadto, na podstawie rozmów z hodowcami, że w ostatnim czasie wzrosła liczba zakładanych hodowli NFO. Sądzę, że nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na te pytania, nie analizując danych FPL[40].

Klauzula informacyjna

 

NINIEJSZA PRACA POWSTAŁA JAKO JEDNO Z ZADAŃ NA JEDNYM Z KURSÓW, W KTÓRYCH BRALIŚMY UDZIAŁ. Kopiowanie i powielanie bez naszej zgody jest zabronione.

Bibliografia

 Przypisy i Bilbiografia:

[1] Pintera A., Koty (2008), Wyd. Delta W-Z, s. 102.

[2] Ibidem, s. 102.

[3] Snorri Sturlusson, Edda Młodsza,1220-1230, za: https://omahkatayo.pl/o_rasie.htm, (dostęp 29.10.2017).

[4] https://www.skogkatt.pl/historia/klejnot-skandynawii/ ; (dostęp: 29.10.2017).

[5] https://www.skogkatt.pl/historia/klejnot-skandynawii/ ; (dostęp: 29.10.2017)

[6] https://www.av-snofjord.com/Annerkennung_e.htm ; (dostęp: 29.10.2017)

[7] https://www.skogkatt.pl/historia/klejnot-skandynawii/ , (dostęp: 29.10.2017)

[8] https://swiatkotow.pl/strefa-wiedzy/rasy/pochodzenie,kot-norweski-lesny.html, (dostęp: 29.10.2017)

[9] https://www.skogkatt.pl/historia/historia-powstania-rasy/ (dostęp: 29.10.2017)

[10] https://norskskogkatt.leschatteries.com/leur_histoire.html (dostęp: 29.10.2017)

[11] https://norskskogkatt.leschatteries.com/leur_histoire.html (dostęp: 29.10.2017)

[12] https://www.karodok.com/Historia_rasy,44.html#10; (dostęp: 29.10.2017)

[13] https://www.av-snofjord.com/Annerkennung_e.htm ; (dostęp: 29.10.2017).

[14] R. Alvig, K. Lunda, Kot dzikie zwierzę i przyjaciel domu, 1943; za: https://www.skogkatt.pl/historia/klejnot-skandynawii/ , (dostęp: 29.10.2017).

[15] Bower J. i C, Mój kot. Praktyczny przewodnik, Świat Książki, Warszawa, 2003, s. 198.

[16] https://norskskogkatt.leschatteries.com/leur_histoire.html; (dostęp: 29.10.2017)

[17] https://norskskogkatt.leschatteries.com/leur_histoire.html; (dostęp: 29.10.2017)

[18] https://www.tnfcs.co.uk/History/BreedHistory.html ; (dostęp: 29.10.2017)

[19] https://www.smykkeskrin.nl/engl_nfo.htm ; (dostęp: 29.10.2017)

[20] https://norskskogkatt.leschatteries.com/chatterie_pans/pans_truls.htm ;(dostęp: 29.10.2017)

[21] Baza PawPeds podaje inne kolory rodziców Trulsa: King: ns 23, Lucy f 09 23. Ich kocięta to kocurki: Pjewiks Forest Nisse, NFO n 09 23, DOB: 74-04-17 i Pjewiks Forest Troll, M, NFO n 09 23, DOB: 74-04-17 (przyp. aut.)

[22] https://www.aid-skogkatt.fr/content/else-nylund-pans-truls-et-pans-polaris ; (dostęp: 29.10.2017)

[23] https://www.av-snofjord.com/Annerkennung_e.htm ; (dostęp: 29.10.2017)

[24] https://norskskogkattring.no/ ; (dostęp: 29.10.2017)

[25] Pintera A., Koty (2008), Wyd. Delta W-Z, s. 102.

[26] https://www.skogkatt.pl/historia/klejnot-skandynawii/ ; (dostęp: 29.10.2017)

[27] https://www.skogkatt.pl/historia/historia-powstania-rasy/ ; (dostęp: 29.10.2017)

[28] (https://www.forestgate.pl/od-tych-kotow-wszystko-sie-zaczelo, data dostępu: 12.12.2017)

[29] https://swiatkotow.pl/strefa-wiedzy/artykuly/genetyka/art,418,norweskie-lesne-bursztyny.html; dostęp: 10.12.2017).

[30] https://www.skogkatt.pl/historia/15-lecie-hodowli-w-polsce/ ; (dostęp: 29.10.2017)

[31] https://www.karodok.com/Norwegi_w_Polsce,45.html#10 ; (dostęp: 29.10.2017)

[32] https://nfo.pl/nfo/historia ; (dostęp: 29.10.2017)

[33] https://www.karodok.com/Norwegi_w_Polsce,45.html#10 ; (dostęp: 29.10.2017)

[34] https://www.karodok.com/Norwegi_w_Polsce,45.html#10 ; (dostęp: 29.10.2017)

[35] https://www.felispolonia.eu/public/stat_2016.pdf ; (dostęp: 29.10.2017)

[36] https://www.felispolonia.eu/public/stat_2016.pdf ; (dostęp: 29.10.2017)

[37] Opracowanie własne na podstawie danych PawPeds.com, stan na 29.10.2017.

[38] M – kocur, F – kotka – przypis autora.

[39] Dane udostępnione przez CCF, stan na dzień 29.10.2017

[40] W dniu 27.10.2017 zwrócono się do FPL z prośbą o udostępnienie danych dotyczących populacji NFO,  jej struktury oraz liczby hodowli NFO, a także liczby importowanych i eksportowanych kotów. Do dnia przygotowania pracy nie otrzymano jednak odpowiedzi (przypis autora).